Een weekje Italie was al gepland. Het kan niet op! Ik ga er tussenuit met twee lieve vrouwen naar een vijfdaagse  “Leef je natuur” in La Bianchina. Op mijn lijf geschreven. Ik kijk er al weken naar uit. Ik ben sinds ik mijn kinderen heb nog niet zomaar een week zonder gezin weggeweest. 
De week voor vertrek moet er op het laatste moment nog veel gebeuren. Vermoeid en verkouden maar verheugend op nieuw avontuur stap ik in het vliegtuig. Op een prachtige heuvel in Umbrië komen we aan in een eeuwoude Italiaanse boerenhoeve. Het uitzicht is overweldigend. Helaas ruik ik niet de heerlijke kruidige luchten en voelt mijn hoofd dof en vol. Ik ben in een andere wereld aangekomen.
Tijdens onze eerste heerlijke maaltijd houd ik mijn ogen meer dicht dan open vanwege een zware hoofdpijn, ik voel me beroerd, maar neem me voor dat het na een nacht al beter zal gaan. Er wordt een zonsopgang-meditatie afgesproken om 6:30 uur. Ik wil niks missen. De volgende ochtend vroeg zit ik dus met moe, vol hoofd, wollen deken om me heen in een stoeltje te kijken naar de trage bewegingen van het prachtige ochtendgloren in het heuvelige landschap, rondom de boerenhoeve. Olijfbomen, bossen, een oud huis, een dorp bedekken de diepglooiende heuvels en worden stil door de maan beschenen. Aan de horizon liggen geduldige bergtoppen te wachten op de aanraking van de opkomende zon. Ik baal van mijn doffe hoofd, waardoor ik het gevoel heb er niet helemaal te zijn. Maar toch zit ik liever hier ziek te zijn dan thuis. Het is zoals het is. Het zal wel niet voor niks zijn. Wat voel ik? Voel me opgesloten in mijn hoofd. Waarom kan ik nu niet volledig aanwezig zijn? Wat of wie houdt mij tegen? Ik stel deze vraag in mij en er komt antwoord. Steeds is er een ander deel in mij dat mijn heldere aanwezigheid saboteert. Er is een Florence Nightingale, waarvan ik anderen niet in de steek mag laten en niet mag genieten. Ik bedank haar voor haar niet aflatende kracht, waardoor ik tot nu toe alles voor elkaar kreeg en stuur haar weg. Dan komt het volgende gevoel naar boven. Hoe heet je? Pietje? Nee, ‘ik mag geen naam hebben’..  Deze houdt me tegen om gelukkig te zijn, om mijzelf het waard te voelen om geluk te hebben. Ik bedank ‘ik mag geen naam hebben’. Van hem heb ik nederigheid geleerd.  Een derde gevoel heet “puck” en laat me klein voelen, houdt me klein in een donker hoekje, wil het liefst verdwijnen. Bescheidenheid hoeft niet meer. Voor de zon op komt ben je weg, Puck. De zon spreidt eerst zijn stralen in een krans omhoog boven het gebergte, dan worden de bergtoppen goud omrandt en daarna wordt het land schap heuvel voor heuvel belicht met steeds langer wordende zachtgele zonnestralen. Het licht mag ook in mij stromen, want ik ben licht en mag mijn stralen verspreiden, net als de zon. Ik voel het zonlicht in mij en voel ik me een stuk opgeruimder. Nu het daglicht valt op de wollen deken die ik in het donker heb gepakt, zie ik dat deze donkerbruin is. Dat is de kleur van de monnikspijen van de fransiscanen, zoals we bij Assisi gezien hebben, waar we op de heenweg even uitgestapt zijn. Fransiscus, die zich met de natuur verbonden wist, lijkt me een sympathieke man en voel me fijn in mijn bruine wollen pij, die ik vanaf dan bij elke zonsopgangmeditatie die week om mij heen zal slaan.


We worden deze week begeleid door Jolanda, een dappere Nederlandse die op la Bianchina woont bij de Italiaanse Nazzaro, een natuurmens, die de hele week heerlijke, gezonde voeding voor ons maakt, wat hij slowfood noemt, want hij kookt op zelfgesprokkeld hout. Dat vergt aanmerkelijk meer tijd en knowhow dan ons snelle gas. Het smaakt verrukkelijk.
Wat hebben wij deze week nodig, vraagt Jolanda, die de wijze, liefdevolle uitstraling heeft van een shamaan. Dat weet ik niet, maar ik verwoord wel mijn verlangen om mij te openen. Ik weet niet hoe of wat. Is het mijn hart dat ik verder kan openen?  
We maken elke dag een wandeling in het omringende bos. Heerlijk, rustig, bewust en genietend lopen, regelmatig even stoppen voor een verrassend vergezicht of meditatie. Een heerlijke manier om dichterbij mijzelf te komen, om langzaam het gewone dagelijkse van mijn schouders af te laten glijden. Nieuwe rust en inzicht dienen zich aan. Opnieuw ontdekken als een kind, of een aap? Wanneer ik op een prachtige dikke gladde boomtak ga liggen, val ik even in slaap. Een aparte ervaring. Het geeft een vertrouwd oergevoel, een oervertrouwen. Ik voel mij gedragen door deze boom, door de natuur.
Bij de natuurlijke waterbron, “de bron van het hart”, waar Jolanda en Nazzaro hun water betrekken, doen we een meditatieve visualisatie. Ik heb mijn ogen dicht, verbeeld wortels tot diep in de aarde, een rode bloem die in mij omhoog groeit en bij mijn hart wit bloeit, zich eindeloos openend, … plotseling hoor ik een bekend bromgeluid. Het geluid van een libel, maar dan veel zwaarder, dan ik ken. Het gebrom cirkelt om mij heen. Is het waar? Ik doe mijn ogen pas open na de meditatie. Dan zie ik hem, een enorme libel, prachtig glinsterend blauw, geel, groen. Hij is er weer! Het oeroude insect en wel een hele grote. Zo'n grote heb ik nog nooit eerder gezien. Ok, lieve libel.. welke illusie mag nu gevoeld en doorbroken worden?
Een hele ochtend wandelen, klauteren, kruipen, glijden we door het natuurbos, mediteren bij een rustgevend water, dat over dikke en gladgeslepen rotsen kronkelt, en ik vergeet mijn hoofdpijn, die s’avonds weer terugkomt. Maar wel is er nu het inzicht: Ik hoef niet mijn best te doen, ik hoef niet heel bewust stapje voor stapje meditatief te zetten, ik hoef zelfs helemaal niets te DOEN! Tijdens het lopen hoef ik alleen maar te ZIJN. Ik hoef niet te denken, maar alleen te voelen met mijn lichaam. Jolanda zei ons al onze ogen in onze voeten de laten dalen. Maar ik voel nu dat ik mijn hele lichaam kan openen, dat mijn hele lichaam waarneemt.
In de laatste wandeling voel ik mij zo één met de natuur om mij heen, dat ik zelfs de vrolijkheid van een stelletje olijfbomen opmerk. Het werkt aanstekelijk! Wat maakt jullie zo vrolijk? Wat is jullie geheim? Ik zie dat er ook dikke takken zijn afgezaagd van jullie, dat is toch niet fijn geweest. Je kan kiezen om vrolijk te zijn, is het antwoord… Wat bedoel je? Je kan kiezen om verdtrietig of boos te zijn, om te balen en chagrijnig te zijn en er verandert niets aan de situatie. Je kan kiezen om vrolijk te zijn en er verandert niets aan de situatie.. Wat ben je liever? Vind je het fijn om vrolijk te zijn? Dan kies je ervoor om vrolijk te zijn. Dank je wel, lieve, olijke bomen!
De laatste dag. Ik zuig de natuur in me op. We lopen in als betoverd bos, zo mooi, sereen, wilde paarse orchideetjes, stil, vochtig, geurend. Op een heerlijke plek zitten we stil. Het is er zo prachtig. Maar het moment is zo vluchtig. Straks zal ik weer opweg gaan, weg gaan. Zal ik dit achterlaten. Ik kan een foto nemen, maar ik kan dit moment niet meenemen. Het verward me. Ik zit weer mijn best te doen om het moois in mij op te nemen voor als ik straks afscheid neem. Het maakt me eerder verdrietig. We lopen verder. En onderweg zie ik prachtige stukken kwarts of bergkristal op de grond. Ik neem wat mee. Ik wil al het moois meenemen. Maar dat kan natuurlijk niet. Wanneer ik een prachtige streep heldere kwarts middenop het pad in een grote grijze rots zie, kan ik er alleen van genieten. Hallo mooie kwarts. Dat is het. Wanneer ik hallo zeg, verwelkom ik het moois. Als ik afscheid neem en ‘dag’ zeg, gaat het van me af. Tegen al he t moois op mijn pad oefen ik het hallo en het maakt me vrolijk. Morgen als ik hier wegga zal ik hallo zeggen tegen Jolanda en Nazzaro. Ik zal ze verwelkomen in mijn hart en daarin meenemen.
Aan het einde van de week voel ik me open en dankbaar. De hoofdpijn is verdwenen. Het is niet alleen mijn hart dat verder is geopend, maar ik ontdek dat mijn hele lichaam zich kan openen. Wanneer ik mijn handen op de aarde leg voel ik energie in mijn handen binnenstromen en door mijn hele lichaam gaan. Ik ril even en voel diepe verbondenheid met de aarde. 
Ik ben in Italie om mijn intentie ten volle te ervaren. Het stroomt binnen terwijl ik mij open.

 
Thuis is het contrast pijnlijk groot als ik de avond van thuiskomst ruzie heb met mijn veertienjarige zoon. Hij stampt van woede. Het verwart me eerst, maar later begrijp ik dat ik mij zo natuurlijk in mijn kracht voel, dat ik zonder blikken of blozen heel duidelijk mijn grenzen stel.
Ik geef een workshop met speksteen aan zes vrouwen. Alles gaat als vanzelf, ik voel me dichtbij mijzelf en via het werken aan de natuurlijk gevormde steen worden de deelneemsters dichterbij zichzelf gebracht, dichterbij hun natuur, hun ziel … Wat een mooi werk! De weken erna besef ik dat ik dagelijks meer tijd voor mijzelf mag creëren om het contact met de natuur, met mijzelf, mijn ziel steeds te hervinden.  
Een aantal dagen “Leef je natuur” op La Bianchina (www.labianchina.info) heeft mijn ziel gesterkt!