Reisverslag door Maria

Retraite Thuiskomen bij Jezelf  

La Bianchina  5/11 augustus 2015

Over hoe het begon ...

ik was al in La Bianchina voordat ik er daadwerkelijk arriveerde. Een reis begint op het moment dat je er de eerste gedachten over hebt. De zoektocht begon op het internet waar veel aanbod is maar deze locatie sprong er meters ver bovenuit.

 

Tussenstop...

Op de heenreis ben ik via Frankrijk gegaan om vrienden te bezoeken en van daaruit zou het avontuur beginnen.
Een avontuur noem ik iets wat ik nog niet eerder heb ondernomen en waar ruimte is voor improvisatie.

 

Onderweg...

Vanuit  de Coreze (Fr.) vertrok ik met slechts een gedachte; Ik heb alle tijd om mijn Italiaanse bestemming te bereiken, dus alles wat mijn aandacht trekt, mag ik aandacht geven.
Ik wende snel aan het ritme van rijden, kijken hoe het landschap steeds verandert en aan het einde van de dag een camping zoeken om te overnachten. Het bereiken van de grens Frankrijk -Italië was een hoogtepunt, zeker ook in letterlijke zin want `s ochtends om 7.00 uur over een col van 3000m. rijden is werkelijk onwerkelijk mooi. Bonjour werd buongiorno en het thema van de retraite :"thuiskomen bij jezelf" was al ingezet.

 

Aankomst...
De 5de dag arriveerde ik op La Bianchina met iets waar ik de hele reis al bang voor was :
een lekke band!

 

Welkom op Bianchina...


Vanaf het eerste moment voelde ik me verbonden met dit plekje in Umbria. De uitgestrektheid van de Apennijnen maakt je stil van binnen. Jolanda en Nazzarro geven je beide op hun eigen manier een thuis zijn gevoel.

 

Het dagschema...
`s ochtends mediteren bij zonsopkomst is wel even wennen maar uiteindelijke is het net als bij een koude douche als je erdoor bent geeft het je een weldadig gevoel
Daarna heel lang ontbijten met heerlijk espresso bij een snel warmer wordende ochtendzon.
Aan het einde van de ochtend vertrekken we met Jolanda naar het bos voor een wandeling waar we onze oerinstincten weer gaan voelen.


Als we uren later weer terugzijn heeft Nazzaro een warme maaltijd klaar staan, waar we als wolven op aanvallen. In de late middag is het siëstatijd, waarin ik niet altijd sliep maar wel kon uitrusten in de koelte van de slaapkamer met gesloten luiken. Soms  gingen we `s middags ook naar het plaatselijke zwembad of de rivier, zwemmen bleek een goede manier om de hitte van je af te schudden.

 

De avonden zijn poëtisch, als de zon is ondergegaan, verschijnen overal lichtjes in de omringende bergen en opnieuw worden we verwend door onze gastheer met landelijke gerechten en huisgemaakte streekwijn. 


Zo rijgen de dagen zich aaneen en dient de laatste dag zich aan. Deze ochtend trekken we opnieuw het bos in voor een afsluitingsritueel. Hoewel Ali, de hond deze keer niet mee mag, horen we hem even later al hijgend aankomen, hij weet ons altijd weer te vinden.

Een week verblijven op podere La Bianchina bij Jolanda en Nazzaro is je weer puur mens voelen.