La Bianchina

 

een plek waar je hart opent, je ademhaling vanzelf dieper gaat en je innerlijke blik verruimt. Thuiskomen.

 

Overal waar ik kijk, zie en voel ik schoonheid. Het huis is omgeven door heuvels en daar omheen de Apennijnen met op de bergtoppen nog sneeuw. Het uitzicht is groen, bomen, uitgestrekte vlaktes en heel in de verte een dorpje liggend tegen de heuvels.


Ik heb geluk. Het is begin juni 2013. Zowel Nederland als hier in Italië snakt mens, dier en natuur naar de zon. De eerste zonnestralen dienen zich direct de eerste dag aan zodra ik de eeuwenoude markante en statige boerderij(Podere) achter mij laat, de prachtige met natuursteen belegde trap, omringd door bloemen, afdaal en mij de tuin in begeef.
Na 3 dagen hier vertoeven heb ik nog steeds niet alles gezien, zo groot is het oppervlak. Overal in de tuin bevinden zich plekjes waar je heerlijk kan zitten, het terras is overdekt door druivenranken, de moestuin van Jolanda, de lavendel, rozemarijn en vele andere struiken maken het verkennen tot een genot.


En dan de dieren. Gisteren is Jolanda naar de dierenarts geweest met Charlotte en Nora. Ze zijn gesteriliseerd. “Geen kittens meer op La Bianchina”, zegt ze weemoedig. “Er zijn al teveel katten”. Als ik een van de vele werkruimtes inloop zie ik 2 kittens nieuwsgierig om een hoekje kijken. Prachtig! Leonida is nog zwanger. Ik kan nog net genieten van de laatste worp voordat ik vertrek. Jolanda straalt als ze zich dit realiseert. Ik heb ook kennisgemaakt met Mora, het paard en de 4 ezels, Dorie, Chakira, Mustafa en Babur. We hebben ze eten gegeven en Jolanda controleert ze dan gelijk op teken en andere ongemakken. Een van de ezels heeft een bel om, omdat ze zoveel hectare tot hun beschikking hebben, dat het even kan duren voordat ze komen als je ze roept. Maar dan hoor je gedraaf, gebalk en het belletje en daar verschijnen ze; fantastisch, wat een vrijheid! Tot groot verdriet van Jolanda en haar partner, Nazzaro, zijn vorig jaar de honden Buffalo en Vesna naar het hiernamaals der dieren vertrokken. Ze liggen begraven op het terrein, hun graf overgoten door mooie bloemen, waar vlinders af en aan vliegen. Vlinders in alle kleuren. Je vindt ze overal in de tuin en in de velden met korenbloemen. Ali, de anderhalf jarige schaapshond, past op de schapen. Ali slaapt overdag. Als hij wakker wordt, komt hij aangerend, zo blij als een kind om weer begroet te worden. Tussendoor speelt hij met de katten. “Wat een leven”, denk ik gelet op alle vrijheid en schoonheid, die hun bestaan omringt. Halverwege de week baart Leonida 4 jonge poesjes. Jolanda had een doos neergezet met stro erin, maar moederlief heeft een mand uitgezocht en daar mogen we haar “trots” bezichtigen.


De temperatuur loopt op. Jolanda en ik lopen naar de bron waar Nazzaro de distels weghaalt om ook daar een zitje te maken als gasten verkoeling zoeken gedurende de zomermaanden. De lichtval is ook daar mooi, de kleuren intens en ik bevind me in een sprookjesbos.
Jolanda attendeert me op de zonsopgang en zonder wekker word ik de volgende dag om 5.15 uur wakker. Ik kijk of het al zover is en ja om 5.40 uur zie ik de zon boven de heuvels uitstijgen en de warme rode gloed spreidt zich uit over het landschap. Na enige tijd dit schouwspel bewonderd te hebben, kruip ik weer gauw mijn bedje in. Ik slaap nog heerlijk een aantal uren, want behalve de geluiden der natuur, zoals de nachtegaal, vele andere vogels en natuurlijk Ali en de schapen is het hier stil.

 

Helaas vliegen de dagen om. Ik kom gauw terug, want voor mij is La Bianchina een “Bleu Zone” in Umbrië, waar ik erg gelukkig ben. Ik zeg Jolanda, dat het moeilijk is om op haar website om te zetten wat familie, vriend en gast hier kan beleven. La Bianchina ervaar ik als een paradijsje op aarde. Deze plek moet je zien, voelen, ruiken, horen en aanraken, gewoon door er te zijn. La Bianchina moet je ervaren! 

 

Dank je wel Nazzaro en Jolanda, Manita